Kastjes

Eindelijk nog eens een blogpost!

Het is in zijn naam vervat: de Multivan is multifunctioneel. Hij wordt gebruikt als boodschappenwagen (weinig, want dat doe ik meestal met de fiets), om tripjes te maken (zoals ongeveer elke auto), maar ook als verhuiswagen en natuurlijk als kampeerauto. Dit is namelijk mijn enige auto.

Wettelijke vereisten voor een kampeerauto (België)

Net omdat ik hou van dat multifunctionele mag hij niet de richting uitgaan van een California en aanverwanten buscampers, waarbij het interieur helemaal afgestemd is op kamperen. Nu zijn de Belgische vereisten voor een kampeerauto minimaal, zeker in vergelijking met de Nederlandse.

Hieronder vind je samengevat de Belgische regels.

Een kampeerwagen (Belgische aard voor inschrijving: SA of VC) is een voertuig van de categorie M dat voorzien is van een woongedeelte met ten minste de volgende uitrusting:

• tafel en stoelen
• slaapgelegenheid, eventueel door de stoelen om te vormen
• kookvoorzieningen
• opbergmogelijkheden.

Die uitrusting moet vast in het woongedeelte bevestigd zijn. De deuren en schuiven van opbergmogelijkheden moeten goed gesloten blijven tijdens bruuske manoeuvres. De tafel mag zodanig ontworpen zijn dat u ze gemakkelijk kunt verwijderen.

• In een Multivan hoort een klaptafel tot de standaarduitrusting. Er is ook een achterbank.'Tafel en stoelen': check.
• De achterbank kan vooruitgeschoven en platgelegd worden. 'slaapgelegenheid, eventueel door de stoelen om te vormen': check.
• Er zit een vast gemonteerde onderkast in met daar bovenop een uit een oude caravan afkomstig kookgedeelte: check.
• Die onderkast levert meteen de opbergmogelijkheden: check.

Toen ik de T4 kocht, was die al ingeschreven als kampeerauto. Administratief hoefde ik dus niets meer te doen. Gelukkig maar, want dat is minder en minder vanzelfsprekend.

Kast versie 1

De eerste onderkast was leuk gevonden, maar in mijn ogen niet erg praktisch. Die bestond uit een op zijn kant gelegd bureaumeubel met een schuifdeur. Binnenin was het één grote ruimte. 

Misschien is dat goed om een slaapzak of zo in te proppen, maar om voorraad en kookgerei op te bergen, kon het zeker beter.

Nu hing de vorige eigenaar voor de reizen een caravannetje achter de T4. Ik kan me voorstellen dat het echte koken daar gebeurde en dat dus ook bestek, kookgerei, servies... in de caravan opgeborgen werden. Maar een T4 1.9D met 60 pk, daar hang ik geen caravan achter. Voor 1 of 2 personen is dat ook niet nodig.

Kast versie 2

Ik toog dus aan het ontwerpen. Het doel was een kast die optimaal gebruik maakte van de ruimte tussen de bestuurderszetel en de klaptafel, waar dan ook weer het bestaande kookblok bovenop zou komen.

Daarin moesten o.a. volgende elementen een plekje vinden:

• Campingaz C907 gasfles
• Victron MPPT 75/15 omvormer
• zekering- en verdeeldoos vanaf de huishoudaccu
• usb en 12 V stopcontacten (met spanningsaanduiding voor de huishoudaccu)

Om de ruimte zo goed mogelijk te benutten, maakte ik hiervoor schuifdeurtjes.

De 2de onderkast tijdens de opbouw

De schuifdeurtjes toegevoegd

Na een aantal jaren was het tijd voor een volgende stap. De onderkast voldeed als idee, maar het daarop bevestigde keukenblok is zo breed dat de klaptafel niet gebruikt kan worden.

 

Daarenboven neemt het ruimte in boven de bedbank, waardoor die aan het voeteneind flink was smaller uitvalt.

Maar er viel wel mee te leven. Koken lukte ook.

 

Kast versie 3

Als je de vereisten voor België leest, zijn die erg vaag. Wat zijn 'kookvoorzieningen'? In Nederland moet je blijkbaar niet enkel kunnen koffie zetten of eten maken, maar je moet ook kunnen afwassen en water opvangen. Niet zo bij ons.

Dat betekent dat het lange keukenblok met afwasbak, geïntegreerde afzetruimte en 2 gasbekken vervangen kan worden door een eenvoudiger fornuis. Zonder afwasbak.

Aangezien ik meestal toch op campings sta - in een compact kampeerbusje zit geen toilet en zeker geen douche -, heb ik ook geen nood aan die afwasfaciliteiten. Desnoods gebruik ik een teiltje.

Versie 3 moet dus niet enkel die onderkast vervangen, maar het geheel. En er komen andere eisen bij: het is in de praktijk handiger om buiten te (kunnen) koken. Een dakbekleding uit viltachtig materiaal boven het kookvlak is niet ideaal en alle dampen en geuren van de bereidingen blijven in de auto hangen. Rommelend in de collectie kampeermaterialen vond ik een Campingaz Laredo fornuis, met 3 gasbekken.

 

Dit fornuis kan zowel in de auto, in de bustent als buiten gebruikt worden. Meer moet dat niet zijn, toch?

Het concept

Het fornuis wordt uitneembaar en er moet werk- en afzetruimte zijn.

De bovenkant van de kast wordt een werkblad. Daarnaast kan de klaptafel weer gebruikt worden en dat betekent meer afzetruimte.

De schuifdeuren en legplanken in versie 2 waren handig, maar aangezien de kast ongeveer 60 cm diep was, kwam er veel uithalen en schuiven aan te pas om aan de achterste spullen te kunnen. Weinig verloren ruimte, maar niet goed voor de bereikbaarheid. Ik wil dus laden.

Net onder het werkblad komt een uitschuifbaar blad met daarop het fornuis. Dat wordt gekoppeld aan de gasfles die onderaan/vooraan in de kast komt. Zo kan ik ook makkelijk de gaskraan op de fles dichtdraaien. Veiligheid voor alles.

Daaronder komt een tussenschot met links 4 laden voor servies, bestek en voorraad en rechts een hoge lade voor het gas en grotere flessen.Daarboven komen nog twee kleinere laden.

Omdat het geen schuifdeuren meer zijn, maar laden, moet ik ook zorgen dat die niet in elke bocht openschuiven. Elke lade moet dus individueel vergrendeld kunnen worden. Dat los ik op met (duurdere) ladegeleiders met zowel 'soft close' als 'push to open'. Daardoor zijn geen magneet- of kliksluitingen meer nodig (hoop ik) en ook handgrepen worden overbodig.

Als ik op reis vertrek, zal de kast goed gevuld zijn. Dat betekent veel massa en de constructie moet dit kunnen opvangen bij een eventuele noodstop.

De constructie

Het basismateriaal is 12 mm populieren multiplex. Dat is licht en toch stevig genoeg.

Waar de verbindingen zichtbaar zouden zijn, maak ik gebruik van vlakdeuvels (biscuits in het Engels of domino's).

 

De vlakdeuvels verlijmen in de zijkanten

Op de niet zichtbare plaatsen gebruik ik schroeven. Dat gaat gewoon sneller.

Alles wordt ook met houtlijm gehecht. Het tussenschot onder het fornuis zorgt voor extra stijfheid.

Het werkblad maak ik uit recuperatiemateriaal: een stevige plaat verlijmde vuren laten, ongeveer 25 mm dik. Dit is meer geschikt voor dat doel dan het zachtere populierenhout.

 

Proefopstelling. De wanden zijn vastgemaakt, het werkblad ligt er los op.

Zover ben ik nu.

Om het helemaal op maat te maken, is achteraan rechts een hoek uit de kast gehaald.

 

Helemaal op maat van de T4

De reden is dat de zijkant van de T4 achter de bestuurderszetel naar binnen komt. Zo kan ik de kast zo dicht mogelijk tegen de zijkant zetten en zo de ruimte optimaal benutten.

De hoek boven de schuine kant is open. Zo kan de bedrading van het zonnepaneel en de huishoudaccu verbonden worden met de stuurelektronica (Victron MMPT 75/15 en zekering/verdeeldoos).

Wordt vervolgd.

Een bandenkwestie

Bij een aankoop van de T4 in augustus 2016 zaten twee extra banden op de velg in de deal. Die zouden nadien wel tot bij mij komen.

Na enige tijd merkte ik dat de rechter achterband lucht verloor. De druk zakte op een week van 3,4 naar 2 bar. Niet zo goed, maar aangezien er toch twee nieuwe banden op komst waren, hield ik het bij lucht bijblazen als ik de auto nodig had.

Vorig weekend was ik het moe - de banden raakten maar niet in Gent - en ging zelf de nieuwe banden halen. 'Nieuw' is blijkbaar relatief en betekent 'niet door de vorige eigenaar gebruikt', maar ze zijn zeker niet versleten.
Extra verrassing: nu liggen vier Uniroyal Rain Max regenbanden op de T4. De nieuwe blijken winterbanden te zijn: Firestone FW930.

Het profiel van de winterbanden

Tja. Wat doe je daarmee? Twee zomer- en twee winterbanden? Weet-je-wel forumleden raden het af en in de bandencentrale zeggen ze 'geen probleem'.

Vandaag ging ik in de bandencentrale langs om het lek in de achterband te laten herstellen, wel wetend dat ze eigenlijk versleten zijn.

Het wiel ging eraf en werd in een bad ondergedompeld om het lek te zoeken. Het resultaat: maar liefst drie lekjes... Beter vervangen dus, want het profiel was net nog het minimum. Het andere wiel werd er ook afgehaald en toen bleek dat daar een grote scheur in het loopvlak zit! Dat betekent meteen twee nieuwe banden, wat sowieso nodig was.
Zo wist ik de oorzaak van wat ik al de hele tijd gevoeld had: aan 40 km/u hobbelt de auto. Die scheur is de oorzaak hiervan. Niet te verwonderen, als je weet dat de banden van 2004 dateren.

Ik hou het op de originele maat (195/70). Omdat dit bestelwagenbanden zijn in een blijkbaar niet zo courante maat waren ze niet in voorraad. Geen nood, want de auto wordt toch niet elke dag gebruikt; eerder een keer per week of minder.

Er komen dus twee nieuwe Uniroyal Rain Max banden op: nieuwe vooraan en de bestaande (van vorig jaar) verhuizen naar achter.
De velgen van de winterbanden neem ik onder handen, zodat ze er weer zo goed als nieuw zullen uit zien. Daarover volgt nog wel een bericht.

Het begin van het ontroesten

Dan ga ik op zoek naar twee extra T4 velgen (T44) en er komen nog twee winterbanden bij. Daarmee moet ik zowat voor de rest van de levensduur van de T4 verder kunnen.

De aanloop

Drie jaar geleden ging de vorige auto - een Renault Megane Grandtour (break) - de deur uit. Hij werd amper nog gebruikt. Een test van zes maanden, waarin exact 300 km met de auto afgelegd werden, maakten het duidelijk: ik wilde autoloos door het leven gaan. Woon-werk verplaatsingen doe ik al jaren met de fiets. Veel leuker.

Fast forward naar 2016. Een autoloos leven - dat wil zeggen: zonder eigen auto - viel de voorbije jaren goed mee. Af en toe heeft het zijn beperkingen, maar het viel echt goed te doen. Wie sporadisch een auto nodig heeft en in de stad of aan de stadsrand woont, kan makkelijk aan een deelauto raken: Cambio, Degage en Autopia zijn in Gent zeer toegankelijk. In mijn geval, met ouders die anderhalve kilometer verderop wonen, was bijna steeds een auto beschikbaar voor korte tijd.

De voorbije zomer had ik met vrienden uit Frankrijk afgesproken. Het wanneer lag ongeveer vast; het waar hing af van het weer. Uiteindelijk bleek dat ze naar de Haute Savoie getrokken waren. We kamperen telkens weer. De omgeving van de Mont Blanc was met de trein en met kampeerspullen quasi onbereikbaar. De combinatie fiets en trein was ook niet evident: op de TGV Parijs-Lyon kunnen geen fietsen mee. Met andere treinen werd de reis meerdaags. Zes dagen of langer onderweg in een vakantieperiode van twee weken is dan niet echt efficiënt.
Een huurauto was op korte termijn amper te vinden en de kosten waren erg hoog: 500 euro voor veertien dagen bijvoorbeeld.

Toevallig had ik onthouden dat een vriend al een poosje een VW T4, uitgerust als minimale kampeerauto, te koop had staan. Een kampeerauto, daar had ik nooit naar gekeken. Dat bleek een prima denkpiste: puur voor vrije tijd, ruim genoeg en financieel ook interessant (in België dan toch).

Een week later was ik de nieuwe eigenaar van het busje.

Te laat voor de Mont Blanc, maar wel een oplossing voor de komende jaren.

Passagiersruimte en 'keukenkast'

Wat basisgegevens:

• Volkswagen T4 van het bouwjaar 1994 met 260.000 km op de teller.
• de motor is het type 1X - een 1,9l atmosferische diesel met 44 KW / 60 pk.
• Multivan uitvoering betekent o.a. betere geluidsisolatie, betere afwerking, draaibare passagierszetel, tweede accu.
• een Transporter is een bestelwagen of minibus, dus de binnenruimte is enorm, terwijl de lengte toch maar 4,70 m is. Amper langer dan de Megane was.
• door die grote binnenruimte kan elk van mijn fietsen erin. Ook de Orca (velomobiel). Dat was een vereiste om die auto aan te schaffen. Een andere fiets kan altijd op de fietsendrager; met een velomobiel lukt dat niet.
• minimale uitrusting als kampeerauto houdt in dat er een kast in zit en een keukenblok. Net voldoende om aan de normen te voldoen. De achterbank kan plat en zo heb je een bed van 1,20 x 2 m. Ruim voldoende.

60 pk is weinig. De auto haalt, met veel aandringen, net 120 km/u. In de praktijk hou ik het op 90. Op die manier raak je ook overal, het verbruik is veel minder en de motor is dan ook niet zo lawaaierig. 60 pk zet aan tot 'zen': lekker ontspannen tuffen naar de bestemming.

Veel ruimte binnenin

Maar het is zoals met veel zaken: ik wil mijn tuffer naar mijn hand zetten. Er staan dus projecten op stapel. Die projecten en de uitstappen met de T4 worden het onderwerp van deze blog.